Με αφορμή την διδασκαλία της γλώσσας αποφασίσαμε να αφιερώσουμε ενα άρθρο του ιστότοπού μας σε μια βαθύτερη ματιά στα γεγονότα μέσα απο τα μάτια μεταναστών της Α και Β μεταναστευτικής περιόδου...
«Οι Γερμανοί δεν μας βλέπανε ευχαρίστως τα χρόνια εκείνα. Όταν τύχαινε να φάμε φακή, η φακή μας πάντα έχει σκόρδο μέσα- ε, κι επειδή αυτοί δεν τρώγανε σκόρδο τότε καθόλου, όταν τύχαινε μες το τραμ να μιλήσουμε, μύριζε να πούμε αυτό το πράγμα και πολλές φορές ακούσαμε τη λέξη αυτή «ντι σβάινε», τα γουρούνια!».
«Βιώσαμε την ξενιτιά , γιατί όταν ζεις σε μια ξένη χώρα που δηλαδή δεν σε δέχεται σαν να είσαι πολίτης Γερμανός , το νιώθεις αυτό το πράγμα, όπου και να πας νιώθεις ότι είσαι ξένος. Την νιώσαμε αυτή την ξενιτιά , αλλά τώρα , μετά από 50 χρόνια, αφού βλέπουμε ότι τα παιδιά μας μένουνε εδώ, τα εγγόνια μας , εμείς μετά από τόσα χρόνια συνηθίσαμε, ε τώρα πλέον δεν νιώθουμε ξενιτιά την Γερμανία , γιατί μας πρόσφερε και πολλά πράγματα, γιατί ήρθαμε από το τίποτε και γίναμε ας πούμε ζήσαμε μια καλή ζωή. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, μετά όμως ζήσαμε καλά».
(2ης γενιας)
«Οι Γερμανοί ανάλογα με με την οικονομική κατάσταση στη Γερμανία ψάχνουν πάντα να βρούνε έναν αποδιοπομπαίο τράγο, για να βγάλουν όλα τους τα κλισέ και τους φόβους τους. Οι πρώτοι αποδιοπομπαίοι τράγοι ήτανε οι Ιταλοί, οι Σισιλιάνοι ιδιαίτερα, τους οποίους λέγανε μαχαιροβγάλτες και τους οποίους κατηγορούσανε πάρα πολύ. Οι Έλληνες γλιτώσανε από τη θέση αυτή του αποδιοπομπαίου τράγου, γιατί μετά από τους Ιταλούς ήρθανε οι Τούρκοι».
«Νομίζω ότι θα πρέπει κάποτε να θυμηθούμε εμείς οι Έλληνες , ότι ήμασταν μετανάστες και δη όχι μόνο στη Γερμανία, όχι μόνο από τη δεκαετία του 60’, αλλά οργώσαμε τον κόσμο από την αρχή του αιώνα, του περασμένου, αν όχι νωρίτερα. Και να βιαστούμε να φτιάξουμε νόμους και οργανισμούς και καταστάσεις που να γίνεται βιώσιμη μια κοινωνία με ξένους, που να μην αισθάνονται τόσο ξένοι στη χώρα μας, όσο αισθανθήκαμε εμείς στη Γερμανία, στην αρχή, ξένοι».
Πηγες-Βιβλιογραφία:
Όταν οι
Έλληνες στην αρχή του περασμένου αιώνα
έφταναν στην Αμερική, οι τοπικές αρχές
τους έβαζαν σε καραντίνα και τους
υπέβαλαν σε εξονυχιστικές ιατρικές
εξετάσεις και ανακρίσεις. Όσοι κατάφερναν
να περάσουν τις εξετάσεις προσλαμβάνονταν
με χαμηλότατους μισθούς σε ανθυγιεινές
δουλειές που δεν έκαναν οι Αμερικανοί.
Το παρατσούκλι που τους είχαν δώσει
τότε ήταν το
«βρωμοέλληνες».
Μαρτυριες:(1ης
γενιας)
«Οι Γερμανοί ήταν λίγο σκληροί.
Ήθελαν να δείξουν ότι ήμαστε ξένοι…
Δεν μας υπολογίζανε όπως τους ομοεθνείς
τους, ή όπως άλλους λαούς – δηλαδή τους
Ιταλούς ή τους Βέλγους που ήταν και στην
ΕΟΚ».«Οι Γερμανοί δεν μας βλέπανε ευχαρίστως τα χρόνια εκείνα. Όταν τύχαινε να φάμε φακή, η φακή μας πάντα έχει σκόρδο μέσα- ε, κι επειδή αυτοί δεν τρώγανε σκόρδο τότε καθόλου, όταν τύχαινε μες το τραμ να μιλήσουμε, μύριζε να πούμε αυτό το πράγμα και πολλές φορές ακούσαμε τη λέξη αυτή «ντι σβάινε», τα γουρούνια!».
«Βιώσαμε την ξενιτιά , γιατί όταν ζεις σε μια ξένη χώρα που δηλαδή δεν σε δέχεται σαν να είσαι πολίτης Γερμανός , το νιώθεις αυτό το πράγμα, όπου και να πας νιώθεις ότι είσαι ξένος. Την νιώσαμε αυτή την ξενιτιά , αλλά τώρα , μετά από 50 χρόνια, αφού βλέπουμε ότι τα παιδιά μας μένουνε εδώ, τα εγγόνια μας , εμείς μετά από τόσα χρόνια συνηθίσαμε, ε τώρα πλέον δεν νιώθουμε ξενιτιά την Γερμανία , γιατί μας πρόσφερε και πολλά πράγματα, γιατί ήρθαμε από το τίποτε και γίναμε ας πούμε ζήσαμε μια καλή ζωή. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, μετά όμως ζήσαμε καλά».
(2ης γενιας)
«Οι Γερμανοί ανάλογα με με την οικονομική κατάσταση στη Γερμανία ψάχνουν πάντα να βρούνε έναν αποδιοπομπαίο τράγο, για να βγάλουν όλα τους τα κλισέ και τους φόβους τους. Οι πρώτοι αποδιοπομπαίοι τράγοι ήτανε οι Ιταλοί, οι Σισιλιάνοι ιδιαίτερα, τους οποίους λέγανε μαχαιροβγάλτες και τους οποίους κατηγορούσανε πάρα πολύ. Οι Έλληνες γλιτώσανε από τη θέση αυτή του αποδιοπομπαίου τράγου, γιατί μετά από τους Ιταλούς ήρθανε οι Τούρκοι».
«Νομίζω ότι θα πρέπει κάποτε να θυμηθούμε εμείς οι Έλληνες , ότι ήμασταν μετανάστες και δη όχι μόνο στη Γερμανία, όχι μόνο από τη δεκαετία του 60’, αλλά οργώσαμε τον κόσμο από την αρχή του αιώνα, του περασμένου, αν όχι νωρίτερα. Και να βιαστούμε να φτιάξουμε νόμους και οργανισμούς και καταστάσεις που να γίνεται βιώσιμη μια κοινωνία με ξένους, που να μην αισθάνονται τόσο ξένοι στη χώρα μας, όσο αισθανθήκαμε εμείς στη Γερμανία, στην αρχή, ξένοι».
 |
| Οι μεταάστες (1ης γενιάς) κατά την άφηξή τους στο λιμάνι. |
Πηγες-Βιβλιογραφία:
- National Geographic (free encyclopedia)
- i.efimerida.gr
- ελληνική μετανάστευση (μορφής pdf)
- Κυριακάτικο σχολείο μεταναστών (κυριακατικοσχολειομεταναστων.gr)
Σχόλια